• Dekalog V: Nie zabijaj

    „Obrona i promocja życia ludzkiego”, jak stwierdził św. Jan Paweł II, „jest przejawem uczestnictwa w misji królewskiej Chrystusa i dlatego powinna mieć charakter posługi miłości, która wyraża się przez świadectwo osobiste, różne formy wolontariatu, działalności społecznej i zaangażowania politycznego” (EV 87).

    Read more »
  • Dobry Pasterz

    W mauzoleum Galli Placydii w Ravennie mozaika przedstawia Pana Jezusa Dobrego Pasterza trzymającego w lewej dłoni laskę pasterską w kształcie krzyża. Trudno znaleźć bardziej wymowny atrybut pasterskiej władzy.

    Read more »
  • Podaj dalej

    Nie zatrzymuj Dobrej Nowiny tylko dla siebie. Podaj dalej!

    Read more »
  • Świadkowie zmartwychwstania

    Jeśli będziemy nieustannie żyć w przyjaźni z Panem, wówczas pragnienie dzielenia się dobrą nowiną będzie w nas tak silne, że wobec różnych przeciwności powtarzać będziemy słowa Piotra i Jana: My nie możemy nie mówić tego, cośmy widzieli i słyszeli (Dz 4, 20).

    Read more »
  • Władza odpuszczania grzechów

    Posiadana przez Pana Jezusa moc odpuszczania grzechów ukazuje się nam jako manifestacja mesjańskiej władzy Syna Człowieczego, który przyszedł „zniszczyć dzieła diabła” (por. 1 J 3, 8).

    Read more »
  • Duchowy trening w małżeństwie

    O chrześcijańskiej ascezie jako realizacji odpowiedzialnego rodzicielstwa według bł. Pawła VI.

    Read more »
  • Dekalog IV: Czcij ojca i matkę

    „Z całego serca czcij swego ojca, a boleści rodzicielki nie zapominaj! Pamiętaj, że oni cię zrodzili, a cóż im zwrócisz za to, co oni tobie dali?” (Syr 7, 27-28).

    Read more »
  • Dekalog III: Dzień święty święcić

    „Syn Człowieczy jest panem szabatu” (Mk 2, 28). A kto jest panem twojego dnia świętego? Czy na tronie Twojego życia rzeczywiście zasiada Chrystus, czy pozwoliłeś Go zdetronizować i oddałeś pierwsze miejsce Mamonie?

    Read more »
  • Dekalog II: Wysławiajcie Jego święte imię!

    Chcę Cię wywyższać, Boże mój, Królu, i błogosławić imię Twe na zawsze i na wieki. Każdego dnia będę Cię błogosławił i na wieki wysławiał Twe imię (Ps 145, 1-2).

    Read more »
  • Króla nie zwalczą zastępy świata

    „Dziś, o bracia, Chrystus, Król nasz, do swoich towarzyszy broni z ewangelicznego przemawia trybunału, wypowiada wojnę wrogom, obiecuje nagrodę tym, co będą walczyli, objawia boju przyczyny, wykrywa podstępy i usiłowania nieprzyjaciół, gdzie, kiedy i jak walczyć należy – w pełnym tryumfu programie zapowiada” (św. Piotr Chryzolog).

    Read more »
  • Jezus moim Panem i Królem!

    O tym, dlaczego uznanie Jezusa za Króla i Pana jest dla ludzi decyzją fundamentalną.

    Read more »
  • Miłosierni otrzymają królestwo z Chrystusem

    Nie tylko możemy Go wielbić, jako Króla i Pana w majestacie Ojca,
    ale i karmić Go w Jego ubogich.

    Read more »
  • O, Królu najłaskawszy

    O, Królu najłaskawszy, Ty serca posiądź nasze,
    byśmy Ci cześć należną oddawać mogli zawsze!

    Read more »
  • Blask świętego życia

    Dzieło szerzenia królestwa Chrystusowego wśród ludzi uda się zrealizować, jeśli jako Kościół – wsparci łaską Bożą – podejmiemy widoczny trud nawrócenia i coraz wyraźniej będziemy świecić przykładem świętości.

    Read more »
  • Ave, sanctus Dei thronus!

    Jeżeli Syn był Królem, to Maryja była „Matką Króla”, co więcej, Ona sama jest Tronem Chrystusa.

    Read more »

Krzyż Chrystusa Króla

Wilgefortis — kopia

Źródło: Wikipedia

W centralnym miejscu kościoła parafialnego pod wezwaniem Chrystusa Króla w Gorzowie Wielkopolskim nad tabernakulum umieszczony został wizerunek Ukrzyżowanego. Dla wielu odwiedzających świątynię zaskakujące jest nietypowe przedstawienie Pana Jezusa, który na krzyżu nie kona, lecz tryumfuje. Obleczony jest w szatę do stóp i okryty płaszczem, a Jego skronie zdobi królewska korona. Wieki temu podobne wizerunki doprowadziły wśród wiernych do nieporozumienia, wskutek którego powstała legenda o św. Wilgefortis.

» Read more

Wierzę w Syna Bożego?

Consolator_01 — kopiaWychował się w rodzinie włoskich agnostyków o antyklerykalnym nastawieniu. Uczęszczał jednak do katolickiej szkoły, bo troskliwa matka bała się posłać go do szkoły publicznej. Przyjął też sakramenty, ponieważ rodzina była przekonana, że „przynoszą szczęście”. Ukończył gimnazjum cieszące się opinią „laickiego seminarium”. W liceum wpajano mu kult ateistycznych komunistów, liberalnych agnostyków i wrogość do katolicyzmu. Marzył o wielkiej karierze libertyna w otoczeniu kelnerek i turystek. Ale pewnej nocy zadzwonił do niego wujek i powiedział, że u niego wszystko w porządku. Problem w tym, że wujek od roku już nie żył… Właśnie ta krótka rozmowa stała się przełomowym wydarzeniem w jego życiu.

» Read more

Król wieków i królujących

Crown_and_Rays_Humilitas_Symbol_001 — kopia„A Królowi wieków nieśmiertelnemu, niewidzialnemu, Bogu samemu – cześć i chwała na wieki wieków! Amen”
(1 Tm 1, 17)

„… błogosławiony i jedyny Władca, Król królujących i Pan panujących, jedyny, mający nieśmiertelność, który zamieszkuje światłość niedostępną, którego żaden z ludzi nie widział ani nie może zobaczyć: Jemu cześć i moc wiekuista! Amen” (1 Tm 6, 15-16)

» Read more

Niestosowna wesołość

Saint_Bernard_001 — kopia — kopia

Kolejna część traktatu świętego Bernarda z Clairvaux O stopniach pokory i pychy (WAM, Kraków 1991) dotyczy niestosownej wesołości (XII. 40). Przypomnijmy, że pierwszym stopniem pychy według Opata z Clairvaux jest ciekawość sprowadzająca się do zainteresowania grzechami innych, drugim zaś jest lekkomyślność, która wyraża się w postawie pogardy lub zawiści. Nie mogąc znieść swojego upokorzenia, które wynika z wyższości innych, ludzie chwytają się fałszywej pociechy, w czym święty Bernard widzi trzeci stopień pychy.

» Read more

Powrót do korzeni

S6304686

Św. Łukasz zawarł w spisanej przez siebie Ewangelii drzewo genealogiczne Jezusa z Nazaretu (Łk 3, 23-38). Wymienia w nim zarówno słynnych patriarchów, jak i mało znane osoby, których imiona dziś już są nam tak obce, że nawet trudno je wymówić. To liczące dziesiątki imion drzewo kryje w swoim cieniu setki lat niełatwych dziejów poszczególnych ludzi, którzy współtworzyli historię całego narodu. I choć to drzewo genealogiczne opisuje ludzkie relacje pokrewieństwa, to zakorzenione jest w Bogu, który objawia się ludziom jako miłujący Ojciec.

» Read more

Nie chcieli, żeby królował

krol

Tytuł niniejszych rozważań jest nawiązaniem do słów z przypowieści znanej powszechnie jako Przypowieść o minach (Łk 19, 11-27). Głównym bohaterem tej historii jest człowiek, który został królem. Bez niego przypowieść traci spójność, a jej wątki stają się niezrozumiałe. Dlatego proponuję, byśmy przyjęli roboczo następujący tytuł: Przypowieść o powracającym Królu. Poniżej znajduje się uzasadnienie.

» Read more

Mahomet – bohater czy szarlatan?

Thomas_Carlyle_lm

Thomas Carlyle (Wikipedia)

Mahomet to oszust, kuglarz i szarlatan? Pospolity lubieżnik i barbarzyńca? Człowiek zmysłowy, człowiek miecza, dziki i nieokrzesany, ponadto ignorant i analfabeta? Według jednego z brytyjskich filozofów, tak postrzegano twórcę islamu w XIX wieku. Taka opinia jest jednak według niego nieprawdziwa, a Mahomet to bohater.

Lektura „Historii filozofii” Tatarkiewicza nie należy do najprzyjemniejszych doświadczeń, zwłaszcza dla studenta przygotowującego się do egzaminu. Chyba że czyta się biogram Thomasa Carlyle’a. Tu jest dość zabawnie. Nasz historyk filozofii zdecydowanie nie polubił szkockiego myśliciela. Gdy jednak zapoznamy się z jego „Bohaterami”, to łatwiej będzie zrozumieć Tatarkiewicza.

» Read more

Chrzest Polski

MieszkoDagome

1050. rocznica chrztu Polski stanowi sprzyjającą okoliczność do przypomnienia najważniejszych faktów związanych z tym przełomowym dla naszej Ojczyzny wydarzeniem. Jest to także wyjątkowa okazja do zastanowienia się nad znaczeniem chrztu Mieszka I w wymiarze życia religijnego Polaków. Te dwie sprawy można zgłębiać dzięki zachowanym źródłom historycznym oraz wypowiedziom pasterzy Kościoła katolickiego. Jedne i drugie zostaną tutaj przywołane, by wykazać, że wydarzenia związane z początkami państwa polskiego wywarły niezatarte znamię na duszy naszego narodu.

» Read more

Naturalna antykoncepcja?

Natulana antykoncepcja

Niekiedy słyszę zarzut, że niezależnie od tego, czy stosuje się prezerwatywy czy metodę objawowo-termiczną, dąży się do osiągnięcia tego samego celu, którym ma być brak poczęcia dziecka. Zatem dlaczego Kościół przeciwstawia metody naturalne antykoncepcji?

Dla znawców tematu odpowiedź może się wydawać banalnie prosta: bo przecież antykoncepcja nigdy nie jest naturalna! Sprzeciwia się ludzkiej naturze zarówno w jej wymiarze fizjologicznym, psychicznym jak i duchowym.

» Read more

Wierni do końca

Martyrium

Współczesny wygląd miejsca męczeństwa

Dnia 24 stycznia 1874 roku w Pratulinie nad Bugiem carskie wojsko otworzyło ogień do liczącego około 500 osób zgromadzenia grekokatolików, którzy nie chcieli przyjąć prawosławia. Rany odniosło około 180 osób. Trzynastu obrońców zginęło lub w niedługim czasie zmarło od ran postrzałowych. Masakra nie załamała prześladowanych unitów, ale utwierdziła ich w pragnieniu wytrwania do końca w jedności z Kościołem katolickim. Ich tragedia odbiła się głośnym echem w całej Europie, czego śladem są liczne źródła historyczne. Upłynęło już ponad 140 lat od tamtych bolesnych wydarzeń. Czego dziś mogą nas nauczyć prości chłopi z Podlasia? Dlaczego warto przyklęknąć na ziemi przesiąkniętej ich krwią?

» Read more

1 14 15 16 17 18 19